Je kent het misschien wel. Iemand maakt een opmerking en nog voordat je erover kunt nadenken, schiet je uit je slof. Je stem wordt luider, je voelt de irritatie door je hele lijf trekken. En achteraf denk je: waarom reageerde ik zo heftig? Het was helemaal niet zo’n groot ding.
Of misschien herken je het bij iemand in je omgeving. Een partner die opvliegt bij het kleinste meningsverschil. Een collega die uit het niets geïrriteerd reageert. Een ouder die sneller schreeuwt dan de bedoeling is.
Een kort lontje. We noemen het zo alsof het een karaktereigenschap is. Alsof sommige mensen nu eenmaal snel boos worden en dat dat is wie ze zijn. Maar in mijn praktijk zie ik keer op keer dat er iets heel anders onder zit.
Boosheid als deksel
Wat veel mensen niet beseffen is dat boosheid bijna nooit het eigenlijke gevoel is. Het is het deksel op de pan. Eronder zit vaak iets kwetsbaars: een gevoel van niet gehoord worden, onmacht, angst of verdriet. Boosheid voelt veiliger dan die gevoelens. Het geeft je het idee dat je de boel nog onder controle hebt, dat je sterk bent. Terwijl het onderliggende gevoel juist kwetsbaar is.
Stel je voor: iemand maakt een grapje over iets wat jij hebt gedaan. Iedereen lacht. Maar jij voelt het in je maag. Niet omdat het grapje zo erg was, maar omdat het raakt aan iets ouds. Aan niet serieus genomen worden. Aan uitgelachen worden. Aan je niet veilig voelen in een groep. En voordat je het weet, reageer je fel. Niet op het grapje van nu, maar op het gevoel van toen.
Je zenuwstelsel reageert sneller dan je verstand
Dat is precies wat er gebeurt bij een kort lontje. Je zenuwstelsel herkent iets namelijk een toon, een blik, een situatie en schakelt razendsnel over naar de alarmmodus. Vechten! Het is een overlevingsstrategie die ooit is aangeleerd, in een situatie waarin die reactie nodig was. Misschien moest je je als kind verdedigen of werd je niet gehoord. Misschien was je omgeving onvoorspelbaar en was alert zijn de enige manier om je staande te houden.
Het probleem is dat die reactie is blijven hangen. Je zenuwstelsel reageert nog steeds op het oude gevaar, ook al is de situatie van nu heel anders. Daardoor ontplof je bij een opmerking van je partner terwijl die eigenlijk niks verkeerds zei. Of word je razend op je kind terwijl het gewoon kind aan het zijn is.
En het vervelende is: je ziet het vaak pas achteraf. Op het moment zelf gaat het te snel. De lont is al aangestoken voordat je bewust kunt kiezen hoe je reageert.
Waarom het niet helpt om jezelf te beheersen
Misschien heb je al van alles geprobeerd. Tot tien tellen. Diep ademhalen. Weglopen als je merkt dat het komt. En soms werkt dat even. Maar het gevoel verdwijnt niet. Het komt gewoon de volgende keer weer terug, misschien nog heftiger.
Dat komt omdat je met die technieken het deksel steviger op de pan drukt. Je probeert de reactie te onderdrukken, maar de bron is er nog steeds. Zolang het onderliggende gevoel niet verwerkt is, blijft je zenuwstelsel op dezelfde manier reageren.
In mijn praktijk in Vlaardingen of Capelle aan den IJssel begeleid ik jou, als regressietherapeut en hypnotherapeut. Je gaat dan niet naar de boosheid zelf, maar naar datgene wat eronder zit. Via je onderbewustzijn gaan we terug naar het moment waarop die reactie is ontstaan. Naar de situatie waarin je lichaam heeft geleerd: ik moet me verdedigen. En daar, bij de bron, kan het verwerkt worden. Zodat je zenuwstelsel leert dat het gevaar voorbij is en dat die heftige reactie niet meer nodig is.
Het verandert niet wie je bent, maar hoe je reageert
Mensen vragen me soms: word ik dan een ander mens? Verlies ik mijn pit? Nee. Je verliest niet je kracht of je mening. Wat verandert is dat je kunt kiezen. Dat er ruimte komt tussen de prikkel en je reactie. Dat je boos kunt worden als het terecht is, maar niet meer ontploft bij elke kleine trigger.
Het verschil is enorm. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de mensen om je heen. Je relatie, je kinderen, je collega’s… zij merken het verschil ook.
Herken je dit?
Als je merkt dat je vaker ontploft dan je zou willen en je achteraf denkt: dit was niet nodig, dan zit er waarschijnlijk meer onder dan alleen een kort lontje. En dat is geen zwakte. Het is een teken dat er iets in jou vraagt om aandacht.
Wil je onderzoeken wat er onder jouw boosheid zit en dit ook oplossen? Neem gerust contact op.
Mijn naam is Edward Hazebroek en het is mijn missie om transparantie, expertise en vertrouwen te bieden in de complexe wereld van regressie- en hypnotherapie. Ik wil lezers niet alleen informeren, maar ook geruststellen en vooral inspireren. Mijn blogs zijn niet alleen theorie; ze zijn geworteld in de dagelijkse praktijk van mijn therapeutische werk. Ik geloof dat persoonlijke ervaringen en casestudies het meeste zeggen over de effectiviteit van deze therapievormen.
Op mijn ‘Over Edward’-pagina kun je informatie vinden over mijn diploma’s, certificeringen en opleidingen in regressie- en hypnotherapie. Ik werk sinds 2014 in mijn eigen praktijk en ik ben aangesloten bij de beroepsvereniging N.V.R.T. Daarnaast zoek ik actief de samenwerking op met andere gerespecteerde therapeuten en experts in de complementaire geneeskunde.
Veiligheid en vertrouwen zijn voor mij het allerbelangrijkste, zeker in een vakgebied waar persoonlijke kwetsbaarheid en welzijn centraal staan. Daarom doe ik geen valse beloftes over ‘quick fixes’. Aan mijn cliënten leg ik uit wat regressie- en hypnotherapie wel en niet kan en ik ben transparant over de inzet die van de cliënt wordt gevraagd.
Ik ben bereikbaar via de contactpagina van mijn website, e-mail, telefoon en sociale media zoals LinkedIn en Instagram.
